Ik zie jou

geplaatst in: gedachtes, intuitief schilderen, Uncategorized | 0

Elk schilderij verteld een verhaal. Dit schilderij ook. Laat het me je vertellen…

Soms (vaak) ben je al bijna klaar met een schilderij voordat het je duidelijk wordt waar het over gaat. Zo ging dat ook met dit schilderij.

Mijn aanpak is eigenlijk altijd eenvoudig (maar niet gemakkelijk :-))

 

Gewoon beginnen en je ziet wel waar je uitkomt.

Maar op een bepaald moment begint dat vaak wat te knagen. Want waar kom je uit? Het moet toch wel wat worden?

Het was heerlijk om wat te experimenteren met het stuk touw dat die mooie lijnen vormt en het gieten van dunne verf. Maar wat nu? En waarom blijf ik daar nou een gezicht zien? Gezichten, dat is toch niks voor mij? Ik vind dat helemaal niet leuk! Dus ik draaide het schilderij maar weer om… Maar het gezicht bleef. Ik begreep het nog niet…

Maar oké. Ik dacht, laat ik voor het gezicht gaan. Dus voorzichtig maakte ik het gesloten oog. Met een paar simpele penseelstreken was het gezicht ineens echt…

 

Wie is deze vrouw? Waar verlangt ze naar?

Zo dat ik wat te mijmeren op een stoel met een kop thee.. Deze vrouw wil gezien worden.

 

Ineens dacht ik terug aan de stilte week een jaar geleden. Dacht ik hier aan omdat ik kort geleden weer wat dagen geboekt had? Ik weet het niet. Maakt het uit?

Op de vraag welk bijbel verhaal ik het mooist vond zei ik vertwijfel: “Het verhaal van de vrouw bij de put.” Wat een ongebruikelijk verhaal dacht ik nog… Maar het was het enige verhaal dat in me op kwam. Ik wist niet eens uit mijn hoofd waar ik het kon vinden in de bijbel. Eén van de evangeliën moest het zijn. Na veel geblader kwam ik erachter dat het verhaal in het evangelie van Johannes staat, de laatste van de vier :-). De frater vond het een mooie keus omdat Jezus deze vrouw echt zag, in haar essentie en Hij vond haar de moeite waard! “Misschien,” zei hij, “kun je er een schilderij over maken.” Tja dat kan natuurlijk, maar hoe dan? Om zoiets van te voren te bedenken is niet echt mijn aanpak.

 

Maar nu opeens diende deze vrouw zich aan.

Deze vrouw, getekend door het leven, gebukt onder schaamte, ongezien, ongekend, ongeliefd. Deze vrouw werd ineens levend, in mij, in de bijbel, in het schilderij. Deze vrouw had hoop en geloof. God zag haar en richtte haar op. Hij zag het mooie in haar. Wat mooi, wat echt!

 

Het is warm.

Dorst.

Water.

Geef me water.

Wat?

Ik zie jou! Ik zie jou.

Maar ik ben niet om aan te zien, ik….

Ik zie jou, precies zoals je bent en je bent mooi.

Ik wil jou wat geven. Voor jou heb Ik water. Je zal nooit meer dorst hebben, neem en leef.

Ik zie jou!

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Laat een reactie achter