de stilte….

geplaatst in: gedachtes, inspiratie, levenskunst | 0

stilte1

Het was iets dat al een tijd op mijn wensenlijstje stond. Een paar dagen in stilte. Even weg van alles en iedereen. Afstand nemen.

Die behoefte had ik al nadat mijn moeder overleed in 2012. Tja, soms heeft iets blijkbaar even tijd nodig voordat het echt gebeurd.

Ik ben 12 oktober in de trein gestapt naar Nijmegen. Naar het stiltehuis dat op het terrein van de Fraters Maristen staat. Ruim 4 dagen in stilte…

Ik verbleef daar met 8 anderen en met Thomas en Annelieke, zij organiseren de verblijven en zijn gastvrouw/heer.

 

In gebarentaal om het brood vragen?

Het was de bedoeling dat je niet praatte. Maar niet op een krampachtige manier, het was niet dat je tijdens het eten in gebarentaal om het brood moest vragen, haha! Dat zou het wel erg ongemakkelijk maken. Maar buiten het vragen om brood, honing, kaas of thee, aten we ook in stilte.

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik er heel erg moeite mee zou hebben. Maar dat was helemaal niet het geval. Ik had ook eigenlijk geen tijd nodig om te acclimatiseren. De stilte en ik waren direct een match! Ik vond het heerlijk om even los te komen van de rollen die ik vervul. Om niet sociaal te hoeven zijn. Me niet druk te maken over hoe anderen over mij denken.

 

Maar de stilte, dat is een tweestemmig lied waar God en de mens elkaar raken.

Ik kon even echt alleen zijn met mezelf. Alleen met mijn gedachten en alleen met God…

Het is echt fijn om gewoon geoorloofd niets te doen! Zo heb ik een hele middag gewoon op bed gelegen en gekeken naar een boom buiten. Niemand die vraagt waar je blijft of wat je in vredesnaam aan het doen bent. Geen peuter die om je heen rent. Geen mopshond die je zielig aan kijkt omdat hij naar buiten wil. Alleen de klankschaal die het eten of een stiltemoment aankondigde.

En het eten was heerlijk! Alles was vegetarisch, vers, biologisch en veel :-). Ik heb die dagen echt ontzettend genoten van het eten. Het brood was ook zo lekker! Dat heb ik me goed laten smaken met roomboter en niet-vloeibare honing (er was ook wel-vloeibare honing :-)).

stilte2

Maar wat deed ik nou allemaal? Die vraag is me al vaak gesteld. Wat doe je nou op zo’n lange stille dag?

 

Eenvoud en helderheid.

Ik heb heerlijk gelezen, geschreven, getekend en gewandeld. Gewoon eenvoudig. Ik heb niet eens heel veel getekend of geschreven of gelezen! Maar de dingen die ik gedaan heb, heb ik gedaan met volle aandacht. Dat vond ik ook zo fijn aan de dagen. De helderheid in mijn hoofd. Alles klopte en alles was goed. In mijn hoofd was het als een heldere hemel. Geen gestress, geen tijdsdruk, niet met drie dingen tegelijk bezig. En het mooie hieraan was dat de dagen echt langzaam voorbij gingen! Voor mijn gevoel ben ik wel twee weken weg geweest!

stilte3

stilte4

De realiteit kwam hard aan…

De overgang naar het ‘normale’ leven vond ik dan ook heel moeilijk… Al die drukte die op je af komt…. De dag erna stond ik er gelijk al weer alleen voor. Emiel ging weer aan het werk. En ik voelde me eigenlijk alleen maar rot en verdrietig… Die ontspanning die ik daar had was echt direct weer weg. Niks geen heldere hemel meer. De realiteit kwam hard aan! Ik heb echt een kleine week nodig gehad om de draad weer op te pakken. Gelukkig kan ik inmiddels weer positief op de stiltedagen terug kijken. Dat lukte de eerste dagen nog niet. Toen had ik zelfs spijt dat ik überhaupt geweest was!

 

Kiezen.

Wat heeft de stilte me nu al met al gebracht? Dat is eigenlijk best een moeilijke vraag… Door de dagen na de stilte week ben ik gaan zien dat de stilte echt als een vergrootglas werkt op je leven. Dat kwam vooral door de drukte en haast die ik voelde toen ik thuis kwam… Ik vraag eigenlijk voortdurend te veel van mezelf. Want je kunt nu eenmaal niet alles als je fulltime moeder bent.

Fulltime moeder zijn betekent dat ik niet ook fulltime kunstenaar kan zijn. Dat betekent dat ik niet flexibel ben. Dat betekent dat ik niet een e-course ga opzetten én een boek ga schrijven én workshops inplan. Ik moet kiezen… Kiezen vind ik moeilijk. Ik wil eigenlijk én, én, én. Niet of, of….. Tegelijkertijd wil ik meer stilte ervaren in mijn dagelijks leven, dus ik moet wel kiezen!

 

stilte5

Wat ga ik doen? Of juist niet meer doen?

  • Ik wil de lat wat lager leggen voor mezelf.
  • Ik ga ‘nee’ zeggen tegen nieuwigheidjes (projecten, ideeën, verantwoordingen)
  • Ik wil vertragen…

Hoe ik de bovenstaande dingen voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet :-). Je mag meedenken!

Ik realiseer me ook dat dit best een persoonlijk bericht is geworden. Nou ja, dat is maar zo dan. Ik hoop dat ik je ook op deze manier kan inspireren door te laten zien dat ik ook gewoon een work in progress ben!

 

Liefs Lisetthe

Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Laat een reactie achter